Αγνοούμενα παιδιά δύο ταχυτήτων: «Εκατομμύρια για τη Μαντλίν» - Τι καταγγέλλει η μητέρα του Μπεν

Η μητέρα του Μπεν Νίνταμ, Κέρι Νίνταμ, επανέφερε στο προσκήνιο μια συζήτηση που εδώ και χρόνια προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Τη διαφορετική αντιμετώπιση —και χρηματοδότηση— υποθέσεων αγνοουμένων παιδιών από το βρετανικό κράτος.

Με αφορμή το γεγονός ότι η Αστυνομία του Νότιου Γιορκσάιρ «πάγωσε» την υπόθεση του γιου της, η ίδια χαρακτήρισε «εντελώς απαράδεκτο» το γεγονός ότι η έρευνα για τον Μπεν έχει λάβει πολλαπλάσια λιγότερη χρηματοδότηση σε σχέση με την υπόθεση της Μαντλίν ΜακΚαν.

Η σύγκριση που πυροδοτεί αντιδράσεις

Η Κέρι Νίνταμ υποστήριξε ότι η υπόθεση του γιου της, που μετρά 35 χρόνια χωρίς απάντηση, έχει λάβει περίπου 1,3 εκατομμύρια λίρες συνολικά, ενώ η έρευνα για τη Μαντλίν ΜακΚαν έχει ξεπεράσει τα 14 εκατομμύρια.

«Πώς είναι αυτό δίκαιο; Δεν είναι», ανέφερε, σημειώνοντας ότι δεν στρέφεται κατά της οικογένειας ΜακΚαν, αλλά κατά των αρχών και της κυβέρνησης.

Σε κάθε περίπτωση η τοποθέτησή της ανοίγει ξανά μια δύσκολη συζήτηση για το πώς ιεραρχούνται οι έρευνες, ποια κριτήρια καθορίζουν τη χρηματοδότηση και κατά πόσο η δημόσια προσοχή επηρεάζει την πορεία μιας υπόθεσης.

Δύο υποθέσεις, δύο διαφορετικές διαδρομές

Ο Μπεν Νίνταμ εξαφανίστηκε το 1991 στην Κω, σε ηλικία μόλις 21 μηνών. Παρά τις επανειλημμένες έρευνες και ανασκαφές, η τύχη του παραμένει άγνωστη.

Η υπόθεση της Μαντλίν ΜακΚαν, που εξαφανίστηκε το 2007 στην Πορτογαλία, παραμένει επίσης ανεξιχνίαστη, ωστόσο έχει διατηρήσει υψηλότερο δημόσιο και αστυνομικό προφίλ για χρόνια.

Η σύγκριση των δύο υποθέσεων, όπως επισημαίνει η μητέρα του Μπεν, δεν αφορά τα θύματα ή τις οικογένειες, αλλά τη διαφορετική θεσμική αντιμετώπιση.

«Δεν αρνούμαι σε καμία οικογένεια καμία βοήθεια ή πόρους για να βρει τους δικούς της ανθρώπους—ποτέ.  Αλλά αν θέλετε να συγκρίνετε τις υποθέσεις, ο Μπεν εξαφανίστηκε στην Ελλάδα, η Μαντλίν εξαφανίστηκε στην Πορτογαλία.

Για την υπόθεση της Μαντλίν εμπλέκεται η βρετανική αστυνομία στην έρευνα για την εξαφάνισή της. Πώς γίνεται λοιπόν να είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν και η Αστυνομία του Νότιου Γιορκσάιρ να μην μπορεί να είναι για τον Μπεν; Είναι τόσο άδικο.

Σε αυτή την υπόθεση πέφτουν πόροι καθημερινά. Μόλις πρόσφατα δόθηκαν άλλα 100.000 λίρες στην έρευνα και μια ομάδα ντετέκτιβ εργάζεται αποκλειστικά πάνω σε αυτήν. Ο επικεφαλής ανακριτής της δικής μου υπόθεσης δεν εργάζεται αποκλειστικά για τον Μπεν, έχει και άλλες ευθύνες, και τώρα θέλουν να μου το αφαιρέσουν κι αυτό».

«Η μόνη μου γραμμή ζωής» – και ο φόβος της απομόνωσης

Η Κέρι Νίνταμ δήλωσε ότι η Αστυνομία του Νότιου Γιορκσάιρ αποτελούσε μέχρι σήμερα τον βασικό δίαυλο επικοινωνίας με τις διεθνείς αρχές, συμπεριλαμβανομένων της Ιντερπόλ και της ελληνικής αστυνομίας.

Η προοπτική περαιτέρω περιορισμού της εμπλοκής της, όπως υποστηρίζει, δημιουργεί ανησυχία για το μέλλον της έρευνας.

Παράλληλα, ζητά πλέον την άμεση παρέμβαση του Βρετανού πρωθυπουργού, Κιρ Στάρμερ, ώστε να εξασφαλιστούν περισσότεροι πόροι ή νέα ερευνητική δομή. «Θέλω να παρέμβει προσωπικά», είπε.

Η θέση της αστυνομίας και η διαφορετική οπτική

Η Αστυνομία του Νότιου Γιορκσάιρ από την πλευρά της υποστηρίζει ότι ο ρόλος της ήταν πάντα επικουρικός, λειτουργώντας ως σύνδεσμος με τις ελληνικές αρχές, οι οποίες και καθοδηγούν την έρευνα.

Όπως αναφέρει, η δική της επιχειρησιακή συμμετοχή δεν έχει αλλάξει, ενώ παραμένει ενεργή η υποστήριξη προς την οικογένεια και η ανταλλαγή πληροφοριών.

Ένα ευρύτερο ερώτημα: Ποιος αποφασίζει ποια υπόθεση «μετράει» περισσότερο;

Πέρα από τη συγκεκριμένη διαμάχη, η υπόθεση αναδεικνύει ένα βαθύτερο ζήτημα: πώς κατανέμονται οι πόροι σε υποθέσεις αγνοουμένων και κατά πόσο η δημοσιότητα επηρεάζει την ένταση των ερευνών.

Η αντίθεση ανάμεσα στις δύο πιο γνωστές υποθέσεις αγνοουμένων παιδιών στη Βρετανία λειτουργεί ως καθρέφτης ενός συστήματος που, σύμφωνα με επικριτές, δεν αντιμετωπίζει όλες τις οικογένειες με τα ίδια μέσα και την ίδια ταχύτητα.

Ο αγώνας που δεν τελειώνει

Για την Κέρι Νίνταμ, η υπόθεση δεν είναι αριθμοί ή συγκρίσεις. Είναι ένας διαρκής αγώνας τριών δεκαετιών.

«Δεν πρόκειται να σωπάσω», λέει. Και όσο οι απαντήσεις δεν έρχονται, η συζήτηση για το ποιος δικαιούται περισσότερη έρευνα —και γιατί— παραμένει ανοιχτή